زهری میان سینه ی مردم به جوش

شهر ز خوبان سیه روز به تنگ است 

از وحشت عقل دیگر راه به تنگ است 

در راه امید شعله ی دالان حریفان 

ایستادن اشک زمستان به تنگ است 

زهری درون سینه ی مردم به جوش

اندوه ستم، مرگ ره روان به تنگ است

خاموش شد صوت و صدای زمانه 

از انداختن خار مغیلان به تنگ است 

این شهر لباس غزل شب به تن شد

از عمامه اندوه سرای به تنگ است 

حرف ما سخن عدل و حق و عدالت

از زخم چمن سینه افرا به تنگ است