بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم فلک را سقف بشکافیم و طرح نو در اندازیم(شهید سید اسماعیل بلخی)
این روز ها، دل ها از هم دور اند، رنج های بیشتر، سخنان یکی پس از دیگری در رنج کشیدن روح های به هم تنیده تلاش می کند، قدرت های فکری و روحی و روانی در حال تکامل بخشیدن رنج هائیست که دارد شکل میگیرد.
روزگار غریبیست نازنین
عشق را در پستوی خانه تازیانه می زنند(زنده یاد احمد شاملو)
رنج های که دارد عمق زندگی را هدف قرار میدهد و پیام های بدخیمی را انتقال میدهد و انسان را در میان رده های درد و رنج و غم و اشک، تنهایی و اندوه قرار میدهد و انگار تابوت زندگی دیواره ای شده است که تنهایی معمایی نیست، بل شکنجه گاهیست که هر روز دل هر انسانی دردمند را به شکنجه گاه دعوت میکند،
اندوه بی پایان که قدرت همه مساله های نزدیک به هم را گرفته است و نگاه به زندگی را، نگاه به رفتار هایی نموده است که از پیش تعیین شده نبود و چهار چوب مذاکرات تنهایی و درد، همدلی و مهربانی هرگز ستون محبت ها نبوده است، انسان های به قدری درگیر شده اند که نفرت و خشم حرف اول زندگی شده است و کینه مهمان هر ثانیه!
وقتی دردها، بخیه زده نشود، رنج ها بیرون می زند و لبریز از دور رقابت می گردد و مشبوع تر از همیشه به سراغ نزاع هایی می آید که انسان ها، هرگز بدان توجه نمی کرده و یا هم انتظار چنین کاری را نداشته است.
بی تو به سر نمی شود
میدانم! خوب میدانم!
هر قدر دعوایی شکل بگیرد و نزاع ها اوج گیرد، نیازمند کار های درست و اساسی دارد که دو انسان می تواند با راه حل های معقول و اساسی کنار هم تا لحظه مرگ باشد و نگذارد که رنج هایی بی شمار، پیام هایی دردمندانه را برای فواصل اضافه نماید نه برای وصل ها
شاید نفرت، کلمه خوبی نباشد و شاید هم برای خیلی ها کلمه خوبی است، زیرا نفرت است که میدان محبت و عشق را به کابوس تخریب و خمپاره های از بی ارادگی تبدیل کرده است که انسان ها هرگز به هم اراده درست نداشته است و این اراده ضعیف و ناتوان سایه خوشی ها را دور می نماید.
من خوب میدانم!
نکات بیان شده را خوب درک می کنم و میدانم که نقطه ضعف های هر انسانی را از کجا بیرون آورد و چگونه در مقابلش استفاده کرد ولی این را من برای انسانی که خودش و زندگی اش را وقف انسانی میکند بعید میدانم که میدان رقابت های منفی را تبدیل به استفاده از ضعف هایی کند که دیگران بخواهد به چنگ بیارد،
نه، این گزینه درست نیست بل گزینه که بتواند انسان ها را در میعادگاه برابری فکری برساند، معیار اصلی نزدیک بودن و نزدیک شدن است.
به هر صورت!
زندگی رنج نیست، خوشی هایی است که هر انسانی در کنار هم می بافد و اگر تعریف از زندگی را در رنج خلاصه کنیم باز هم همان افکاریست که در مغز و روح مان می پرورانیم
حالا زمانی فرا رسیده است که به همه چیز نه بگوئیم، کینه، نفرت و خشم را کنار بگذاریم و در کنار هم به امید روز های شاد و لبخند بگذرانیم
یادت بخیر
همیشه ماندگار در دل هر انسانی مثل ما
یادت در قلب مان گرامی باد!
