به ترانه های سرد مرموز این دیار

به ترانه های سردِ مرموز این دیار 

آشفته و شکسته ، خاموش و غمگسار 

چیدند و دانه های سبز چمن و ارغوان را 

بنشانده در سکوی غم شاه ادب و خاکسار 

شهر از هوای درد و خون مرغان بمردند در ستوه 

فریاد نیست دریاب نیست انسان با وقار

حداد دین و مذهب بحران فکر و زندگی
قلوب هر عزیزی شکسته و زار زار

دانی خدا و پیمبر رذیل تر از همیشه
مسکن گزیده اند براه عز و با وقار