کوچه ها
تنگ از ظلم عریان دژخیمان است
صدای مظلومان، همچون غرش ابر
می پیچد
دیوار های ذخیم دین
صدای محرومان آزادی را
درونش می پیچد
این چه دینیست
که بر لبان آزادی
طبل مرگ را می زند
وز انسانهای بزرگ
زندانی خجلی میسازد
کوچه ها تنگ و زمین سخت و آسمان دور
نه آزادی را جایی است
نه رهایی را
