شاید هزار زخم

شاید هزار زخم 

با آب دریا شست و رفت 

شاید اسیر رونق فردا شد و رفت 

شاید نگاه ما 

آهسته و بی مهر بود 

با خون جگر ره به صحرا شد و رفت 

انگار صدا بپیچید به صحرای ما جرا 

برگشت و خون گریست به یغما شد و رفت 

آهسته و تنها 

کنار هزاران بخت بسته 

با خاک گران٬ سنگ لحد جام بخواب شد و رفت 

من ماندم و ساحل دریایی بی کران 

بلبل  زبی مهری دنیا پرید و رفت