من که از خواب پریدم

من که از خواب پریدم 

رخ دلدار بدیدم 

چمنی سبز و نگاره 

رخش ماه و ستاره

قدمی نیم نگاهی

شوق دریا و چناری

کمی با قاعده تر

عشق و طوفان و شراری

من مدهوش تو هستم 

چشم مست و خمار تو هستم 

قطره ی جام تو هستم 

تویی چون حوت شبانه

مرامم عشق دلدار است 

حضورم رنج بسیار است 

بسا گرم و بسا سردی 

همش قربان دلدار است 

منم رفتم ز این بوستان 

کنارم آتش سوزان 

گرَم سوزاند چون بریان 

صدایت مشعل تابان 

کنارم آ

که دارم تماشا می کنم مرگ را 

که این آخر 

نفس نفسم تنگم 

کع دارم دامن هجران 

که دارم دامن هجران......