تنها فهم حقیقت زندگی است که انسان به آزادی میرسد(حسن سروش)
من اینک با تو گویم ز عشق درد و ویرانه
سبوی می بزن بر شاخ ظلم و کج که حیرانه
منم دستان گرم مهر ورزت بدیدم زان
بشد دجال خون آشام بَرخت یار جانانه
دوصد چشمکزدن ها سود در دل نشد هرگز
ولی ناز و خمار عشق پاکت شد مستانه
دمی با خون مَی دیدم سران عاشقان یکدم
ولی خود بنهاده ام یاری کزو دلدار جانانه
کسی هرگز نگاهی شوق نیداخت گوشه ی چشمی
منم مردم ز بیحالی بدست ظالم خونخوار پیمانه
ببین! چاره ای اندیش به سیل مرگم نیا هرگز
فقط لب بوسه ی اندر میان جان و اشکانه
من از هجران تو خشکیدم و مردم ز بی عشقی
تویی یارم، نگهدارم، میان هر کاباره
