دردیست که ملت کشیده رنج دو صد سال

دیریست که در بت خانه ملت سکوتیم

در نخلستان شهامت زیر و بم و‌محجوریم

رزمیدیم و پرسیدیم از انشای زمانه 

خالق به زمان و کمانی به ستوهیم 

مردم ندانند  ز اکلیل زمانه 

وانگه ز سمک تا به سما مسئولیم 

دردیست که ملت کشیده رنج دوصد سال 

این ننگ و غضب است که شاه و سرِ سوئیم 

دانا که بداند نداند ثمری چند 

نادان که بداند نداند که شمولیم 

شهر و غضب است اینکه دل افگار بداند 

تا مشت ستم است گنگ و پر و بالیم 

ای عصر قضاوت کن تو از گام و نشانه 

بردند و زدند مال غریبان که سمومیم

من زار نگیریم بخندم به این چند 

کین زار و ستم را یکایک عبوریم