سالهاست که در عرش خدا رنگ باخته ایم
وز سیم و زرش تاج زمان ساخته ایم
هرگز به زمان دیگری فکر نکردیم
تا شام به بام خدا تکیه زده ایم
یک روز ندیدیم این مهری خدایی
طوطی زبان وار زمان بانگ برافراخته ایم
شاید برسد روزی که رویم دهر بجا ماند
در نزد خشان باف، دیگر رنگ باخته ایم
در هر نفسی دست به گریبان بریم؟ آری!
تا بار دیگر حرمت اقوام گرفته ایم
ما هم به زمین خدا باخته ایم
یک عمر، نفس و عشق به تنگنا گشاده ایم
ح.س
یکم فروری2019
پاکستان
