با بیشتر از یکماه جنجال روی کرسی ریاست پارلمان افغانستان، تنش های منطقوی و قومی به حدی اوج گرفت که منجر به شکستن کرسی ریاست گردید و نهادی های مدنی و یک مقام بلند رتبه هندی واکنش نشان دادند که باید افراد دست داشته دستگیر و محاکمه شوند
پارلمان، محل بحث و تبادل نظر در مورد قوانین مختلف که برای همه اقوام و قبایل افغانستان یا اشخاص و افراد که در محدوه جغرافیایی مشخص بنام افغانستان زیست دارند، میباشد که بااسفتاده از نظام دموکراسی و آزادی افراد و حرمت به آزادی بیان مردم در انتخابات شرکت نموده و نمایندگان دلخواه شان را مطابق به قانون اساسی و مدنی رای داده و وارد پارلمان می گردند.
پارلمان محل نزاع های افکار و اندیشه هائیست که افراد دارای جهان بینی بلند در راستای ظاهر و باطن یا نص قوانین تدوین شده دارند و برای پیروزی و کشاندن افراد زیاد برای طرفداری از قوانین که در مجلس برای تصویب از طرف مراجع با صلاحیت تدوین قوانین فرستاده شده است، تلاش می کنند تا بتوانند قوانین را بعد از مناظره و بحث و تبادل نظر و بررسی مشکلات و فرایند های اجتماعی و .... به رای آزاد گذاشته شود.
پارلمان افغانستان بدنام ترین، پارلمان است که تاهنوز محبوبیت فساد و چپاول را در جهان در گراف بلند قرار دارد و دنیا نسبت به تمام وکلای افغانستان نسبتا بی باور هستند که در برخی موارد هیچگونه حمایتی وجود ندارد.
افشاگری فحاشی های ارگ ریاست جمهوری و وزارت خانه ها و به خصوص گروه زنان که برای بدست آوردن کرسی پارلمان به میدان رقابت آمده بودند و با استفاده از نظام مردم سالاری و شایسته سالاری به مبارزات انتخاباتی ادامه داند و بعد از هفت ماه نتایج اعلام شده مورد پسند گروه از زنان نبودند.
امروز ها دو گروه در مبارزه اند
گروه اول:
برای بدست آوردن پول و معامله گری های اند که در داخل پارلمان اند و بنام وکیل مردم هر روز از بیت المال حق هزاران شکم گرسنه ی را مصرف می کنند و موتر های شیک و لباس زیبا را می پوشند و در بدل تمام امکانات را که استفاده می کنند در صدد بلند بردان گراف پول و ثرمایه شخصی شان اند که تعدادی از وکلا بعد از تعیین رئیس مجلس صاحب دارای های زیاد تا حد دولگ دالر آمریکایی و یا کمتر و یا زیاد تر اند.
و همچنان وکلای داخل پارلمان کاکه گی می کنند و امیدوارم که کاکا قدوس مان این نکته را بداند و در زمینه اقدام نماید تا تمام دارای های این وکیلان کاکه را ثبت و افزایش آنرا مورد پی گرد قانونی قرار دهند.
گروه دوم: این گروه بنا به معادلات سیاسی شکست خورده، فاز مرگ و مبارزه اجتماعی را زده اند و سخنان عدالت پسند و مساوات سر میدهند و بعد از چندین ماه که لبان شان را دوخته بودند و اعتصاب غذا نمودند و خیمه برپاکردند و..... که هیچکدام نتیجه مشخص را نداشته است ولی دولت و نهاد های عدلی و قضایی نیز بی اعتنا و در ضمن نهاد های مدنی که داد از حقوق مدنی افراد می زنند نیز هیچگونه واکنشی نشان نداده اند.
نکته ی دیگری که قابل بحث است این است که گروه چند نفری زنان معترض و اعتصاب کننده به سخنان شان عمل نمی کنند و هر روز سخنانی را می رانند و فردایش فراموش می کنند فقط سر خط اخبار قرار گرفتن کافی نیست.
نهاد های مدافع حقوق زنان از جمله کمیسیون حقوق بشرافغانستان، باید همگام با معترضان حرکت می نمود و نهادی مدنی و عدالت محور نیز همراه میشد ولی متاسفانه هیچکدام حمایت نکردند
پس به این نتیجه می رسیم که نقطه ی می لنگد که هیچ نهادی حامی این گروه زنان معترض نیست و همچنان سکوت دولت موید رای هائیست که به صندوق های ریخته شده برای پیروزی کافی نبوده اند.
